Fragment

“De dagen en maanden erna bleef heel Suriname in de ban van dit gebeuren. Onder de mensen was dit het dagelijkse onderwerp van gesprek, inclusief allerlei speculaties en fantasieverhalen. De mofokoranti (de mondkrant) draaide op volle toeren en de samenleving verkeerde in pure stress. In de media werd gesproken van een ware angstpsychose op Meerzorg en eigenlijk in het hele land. De verblijfplaats van Lalbahadoer was immers onbekend en hij zou bij wijze van spreken overal kunnen opduiken, ook in de eigen achtertuin of op het landbouwveld. Als dat onverhoopt gebeurde, wat dan? Terugdeinzen zou hij dan zeker niet als hij – omwille van zijn eigen lijfsbehoud – nog iemand zou moeten neerschieten. Die algemene mening hield de samenleving in de greep en van echte rust was geen sprake. Men durfde ’s avonds en ’s nachts niet naar buiten. Als dat noodzakelijkerwijs toch moest gebeuren, dan deed men dat in gezelschap van anderen. In de districten droegen sommigen ’s avonds als zij naar buiten moesten een geweer, een houwer of een laathi (wapenstok) om in geval van confrontatie met hem niet met lege handen te staan en om zich te kunnen verdedigen.”